ఛత్రం గాడి ఆత్మకథ

నేను ఐదో తరగతిలో ఉన్నప్పుడు పేపర్ చదువుతూ ఉంటే ఒక వార్త నా కంట్లో పడింది. అనంతపురం జిల్లాలోని వజ్రకరూరు అనే ఊర్లో ఎక్కడపడితే అక్కడ వజ్రాలు దొరుకుతాయట. వాటికోసం ఎక్కడి నుంచో ప్రజలు వస్తున్నారట. ఆ వార్త చదివి అబ్బా భలే ఉందే అనుకున్నాను. మా నాన్నని ఆ వార్త నిజమేనా అని అడిగాను. అవును అన్నాడు నాన్న. దాంతో నా దగ్గర ఉన్న స్టేట్ మ్యాప్ తీసుకుని ఆ వజ్రకరూర్ ఎక్కడో వెతికాను.  మేము ఎప్పుడూ అనంతపురం వెళ్లేటప్పుడు దారిలో ఉండే, గుంతకల్లు నుంచి ఆ వజ్రకరూర్ చాలా దగ్గరే. అయితే మనం కూడా ఒకసారి వజ్రాల వేట చేయొచ్చు అనుకున్నాను ఆ పిల్ల వయసులో.  ఇది జరిగిన కొన్ని రోజులకే ఒక miss understanding   వల్ల నన్ను మా అమ్మ నాన్న ఇద్దరు కలిసి ఇరగకొట్టారు. అప్పటికే నవోదయ ఎగ్జామ్ ప్రిపరేషన్లో చాలా frustration కి గురయిన నేను, ఇక ఇద్దరూ కలిసి కొట్టిన ఈ దెబ్బలతో ఇంటి నుంచి పారిపోదాం అని ఫిక్స్ అయ్యాను. నాలాగే frustration కి గురైన నా ఫ్రెండ్ ఇంకొకడు ఉన్నాడు. వాడే నా ఫ్రెండ్ అవినాష్. వాడికి చదువు విషయంలో ఇంట్లో ఉన్న ప్రెజర్ తో చాలా frustration తో ఉన్నానని చెప్పాడు. "ఇక భరించి లాభం లేదు అవినాష్. మనం ఇంటి నుంచి ప...

సక్సెస్ అబ్సెషన్ - అంటే ఎప్పుడూ మనం విజయమే సాధించాలి అనే విపరీతమైన కోరిక. కోరిక ఉండడం మంచిదే, కానీ అది అబ్సెషన్ అవ్వకూడదు. అలా ఉంటే ఒక్క ఓటమి, మనల్ని అధోపాతాళానికి తొక్కేస్తుంది.  నాకూ ఉండేది, సక్సెస్ అబ్సెషన్. పదవ తరగతి వరకు నేనెప్పుడూ ఫస్ట్ రావడంతో దానికే అబ్సెస్ అయిపోయా.  విపరీతమైన పొగరుతో ఉండేవాడిని. నా మీద ఎవ్వరూ జోకులు వెయ్యకూడదు. ఒక హిట్లర్ మెంటాలిటీలో ఉంటూ, ఆఖరికి దేవుడికి కూడా ఫస్ట్ రావాలనే మొక్కునేవాడిని. అలాంటి అబ్సెషన్ తో ఉన్న నేను, అందరూ టాపర్లే అయిన ట్రిపుల్ ఐటీకి వచ్చా.  రాగానే అందరినీ వాళ్ళ 10th మార్కులు అడిగా. వాళ్ళ మార్కుల బట్టి వాళ్ళని బేరీజు వేసి మాట్లాడ్డం మొదలెట్టా. నాకంటే తక్కువ ఉండే వాళ్లు తక్కువ, నాకంటే ఎక్కువ ఉండే వాళ్ళు ఎక్కువ. అప్పటికి మా Omega-7 లో నాకు, మా ప్రసాద్ కే 10th Highest మార్కులు అనుకుంటా. ఇక నా గర్వానికి అడ్డూ అదుపూ లేకుండా పోయింది.  అప్పటి వరకు స్కూల్లో నా మీద ఎవరూ జోకులు వేసిన పాపాన పోలేదు. ఇక్కడికి రాగానే, మా APN, రాంబాబు, నౌషాద్, శివ అందరూ నన్ను ఆట పట్టించేవాళ్ళే. నేనేమో సీరియస్ అయిపోయేవాడిని. దాంతో వీడితో ఎందుకులేరా బాబు అ...

నా చిన్నప్పుడు అన్నీ సెలవలకి మేము మా ఊరు ఫిరంగిపురం నుంచి అనంతపురం వెళ్ళే వాళ్లం. ఎందుకంటే మా అమ్మ పుట్టి పెరిగింది అనంతపురంలో. నేను పుట్టింది కూడా అక్కడే. (Me feeling proud as రాయలసీమ బిడ్డ 😝). మా నాన్న నేటివ్ ప్లేస్ గుంటూరు జిల్లాలోని ఫిరంగిపురం. నేను పెరిగింది అక్కడ. ప్రతి సెలవలకి మా అమ్మ పోరు తట్టుకోలేక మా నాన్న మమ్మల్ని అనంతపురం తీస్కెళ్లేవాడు. గుంటూరు నుంచి అనంతపురం అంటే దగ్గర దగ్గర 500 కిలోమీటర్లు. బస్సులో వెళ్తే కష్టం అని ట్రైన్లో వెళ్ళేవాళ్ళం.  చిన్నప్పుడు బస్సు అంటే అస్సలు పడని నాకు, ఆ ట్రైన్ జర్నీ తెగనచ్చేసేది. దగ్గర దగ్గర 12 గంటల ప్రయాణం. రాత్రి కూడా జర్నీ ఉండేది. ప్రయాణంలో తినడానికి ఫుడ్ కట్టుకుని... కోలాహలంగా ఓ పండుగలా వెళ్ళి వచ్చేవాళ్ళం. ప్రయాణంలో నేను ఏ బుజ్జాయో, బాలమిత్ర బుక్కో కొనుక్కుని కిటికీ పక్కన కూర్చొని చదువుకుంటూ ఉంటే... మా నాన్న మాత్రం పక్కన ఎవరైనా సహ ప్రయాణికులు ఉంటే వాళ్ళతో ముచ్చట్లు మొదలెట్టేవాడు. వాళ్ళకి ఒక్క బ్యాంకు డిటైల్స్ తప్ప అన్నీ చెప్పేవాడు. 🤭 అలా ఒక తిరుగు ప్రయాణంలో ట్రైన్లో మా నాన్నకు సీటు పక్కన ఒక ముసలాయన తగిలాడు. రిటైర్డ్ ఇంజనీరుని అని చెప...

సముద్రాన్ని దాటి లంకకి ఎలా చేరాలో తెలీక అందరూ భయపడుతుంటే... జాంబవంతుడు వచ్చి, హనుమంతుడి యొక్క బలమెంతో చెప్తే, వచ్చిన ధైర్యంతో హనుమంతుడు ఇంతింతై వటుడింతై అన్నట్లు పెరిగిపోయి సముద్రాన్ని దాటి లంకకి చేరాడంట. ఇది రామాయణం.  ఇక నా జీవిత రామాయణంలో నాకు హనుమంతుడికి ఉన్నంత బలం లేదు కానీ, నాకు కాలేజీలో ధైర్యం ఇచ్చిన వాళ్ళు అందరూ నాకు జాంబవంతులే.  అది 2012-13 సమయం. కొత్త క్లాసులోకి మారి ఒక సంవత్సరం దాటినా కూడా నేను ఇంకా CSE 4 లో సరిగ్గా కుదురుకోలేదు. వస్తే తల వంచుకుని క్లాసుకు రావడం, క్లాసు వినడం... రూంకి వెళ్ళి పడుకోవడం తప్ప... నా పేరు అబ్బాయిల్లో కూడా ఎవరికీ పెద్దగా తెలియని సమయం అది. సిన్సియర్ గా ఎంత ప్రయత్నించినా 8 CGPA మటుకు రాని సమయం కూడా అదే. 😜 ఉన్న దరిద్రాలకి తోడు కొత్తగా కౌంటర్ స్ట్రైక్ కూడా అప్పుడప్పుడే ఆడడం మొదలెట్టా. జనరల్ గా మా వాళ్ళు ఆడేప్పుడు ఎవరైనా మ్యాచ్లో సిల్లీగా పని చేస్తే "బాబూ ఎవడు వాడు" అంటూ వాడి కౌంటర్ స్ట్రైక్ పేరుతో అరిచేవాళ్లు.  నేను ఆడడం మొదలెట్టిన కొన్ని రోజులకు "బాబూ ఆ ఛత్రపతి ఎవడమ్మా" అంటూ సంతు, గ్లాడి, రాధా ఇలా కొందరు అడిగేవారు. నేనేం సిల్లీ పని...

నాకు చిన్నప్పటి నుంచి ఫారిన్ వెళ్ళాలి అని కోరిక. మా బంధువులు కూడా చాలామంది... US, UK ల్లో స్థిరపడ్డారు. నాకు కూడా ఇండియాలో ఉండడం కంటే అక్కడికి వెళ్ళడమే చాలా ఇష్టంగా ఉండేది. కాలేజీలో ఉన్నప్పుడు 2010 లో అనుకుంటా Barron's GRE book ఒకటి కొనుక్కున్నా. అందులో ఉండే Questions solve చేస్తూ ఉండేవాడిని. ఇంగ్లీషులో నాకు గుర్తుండి A grade కంటే తక్కువ ఎప్పుడు రాలా, అందుకే ఆ GRE Questions నాకు పెద్ద కష్టంగా కూడా అనిపించలేదు. ఎలా అయినా B.Tech అయిపోగానే MS కి వెళ్ళిపోదాం అని 2010 టైంలో అనుకునేవాడిని.  కానీ ప్రేమలో పడగానే సమీకరణాలు అన్నీ మారిపోయాయి. మనం ఫారిన్ వెళ్ళిపోయి, తనకి ఇక్కడ వేరే పెళ్లి చేస్తే మళ్ళీ అమెరికాలో దేవదాసులు ఎక్కడ అవుతాంలే అని... ముందు ఇక్కడ జాబ్ తెచ్చుకుని తర్వాత ఆ జాబ్లో ఫారిన్ వెల్దాంలే అని డెసిషన్ మార్చుకున్నా. అనుకున్నట్టుగానే దేవుడి దయవల్ల క్యాంపస్ లోనే జాబ్ వచ్చింది.  ఇన్ఫోసిస్ హైదరాబాద్లో పోచారం క్యాంపస్ లో జాబ్ చేసేవాడిని. పోచారం అంటే హైద్రాబాద్ కి చివర. నేను ప్రేమించిన అమ్మాయి ఏమో మాదాపూర్ లో ఉండేది. ఇక ప్రతి వీకెండ్ తనని కలవడానికి పోచారం టు మాదాపూర్ వచ్చేవాడిని. ఒక...

అవి నా 5వ తరగతి రోజులు. బాల ఛత్రం గాడు 5వ తరగతిలోనే బరితెగించి తిరుగుతున్న రోజులవి. మా స్కూల్లో ప్రతి ఇయర్ వాళ్ళకి 3 సెక్షన్లు ఉండేవి. A సెక్షన్ - అంటే అమ్మాయిల సెక్షన్. అందులో ఉండేది అమ్మాయిలు మాత్రమే. B సెక్షన్ - అంటే బాయ్స్ సెక్షన్. అందులో అబ్బాయిలు మాత్రమే. C సెక్షన్ వచ్చేసి చెత్త సెక్షన్ (నేను పెట్టిన పేరు) కొందరు డ్రాప్ అవుట్స్ కొందరు రీజాయినీస్ తో సగం అబ్బాయిలు సగం అమ్మాయిలతో కచర కచరా గా ఉండేది ఆ క్లాసు.  మా స్కూల్లో వేరే సెక్షన్ అంటే అది వేరే స్కూల్ లానే. A సెక్షన్, B సెక్షన్ కలిపి బ్రేక్స్ ఎప్పుడూ ఇవ్వరు. వాళ్ళ క్లాస్ టైమింగ్ మా క్లాస్ టైమింగ్ అంతా వేరే. అసలు వాళ్ళను చూద్దామన్నా దొరకని పరిస్థితి.  మనం B సెక్షన్ కి లీడర్. లీడర్ అనగానే లీడర్ మూవీలో రాణాలా హంబుల్ గా కాకుండా, రౌడీ అల్లుడులో చిరంజీవిలా ఫీల్ అయ్యేవాడిని. మా అందరి దృష్టిలో C సెక్షన్ అమ్మాయిలు అస్సలు బాగోరు, A సెక్షన్ అమ్మాయిలు బాగుంటారు.  ఒకరోజు మా స్కూల్లో టీచర్లు అందరికీ ఏదో ఎలక్షన్ డ్యూటీ పడింది. తరవాతి రోజు డ్యూటీకి వెళ్తాము అనగా... ముందు రోజు (1st-4th) అన్నీ క్లాసులకు 5th క్లాసు పిల్లలని లీడర్లు గా...

పెళ్లి అయ్యాక, ఇల్లు కొనుక్కున్నాం మేము. కొనుక్కున్నాం అనే కంటే మేమే కట్టుకున్నాం అంటే బాగుంటుందేమో. మేము ఎలా వెతుక్కుని కట్టుకున్నామో ఆ అనుభవాలు ఇవన్నీ. ఇది హైదరాబాదులో ఇల్లు కొనుక్కుందాం అనుకునేవారికి ఉపయోగపడుతుంది అనుకుంటున్నా.  పెళ్లి అయ్యాక నేను మొదట రెంటెడ్ హౌస్ కోసం వెతికాను. ముందు మాదాపూర్, Hi-tech City, Gachibowli లో తీస్కుందాం అనుకున్నా. దానికన్నా ఆఫీసులో ఒక మూల పడుకోవడం బెటర్ అని చాలామంది చెప్పారు. ఎందుకంటే అక్కడ నేచురల్ లైఫ్ ఉండదని. ఆఫీసుకి దగ్గర అనే కానీ, కూరగాయలు కనుక్కోవాలన్నా ఏదో ఒక మాల్ కో, లేదా వారానికి ఒకసారి జరిగే సంత కోసమో వెయిట్ చేయాలి అని చెప్పారు. దారుణమైన పొల్యూషన్ లెవెల్స్ ఉంటాయని చెప్పారు. దాంతో ఆ ఐడియా డ్రాప్ చేశా.  డెవలప్ అవుతున్న మణికొండ, నార్సింగి, అవుటర్ రింగ్ రోడ్డు దగ్గర్లో తీస్కుందాం అనుకున్నా. కానీ ఇన్నర్ ట్రాన్స్పోర్ట్... ఆటోలు గట్రా దొరకడం కష్టం అన్నారు. కార్ ఉంటే తప్ప ఫ్యామిలీకి పని అవ్వదు అన్నారు. ఇక అది కూడా డ్రాప్.  మా అన్నయ్య చందానగర్ లో దాదాపు 8 ఏళ్ల నుంచీ ఉంటున్నాడు. నేను కూడా అక్కడే ఒక 3 నెలలు ఉన్నప్పుడు అర్థమయ్యింది.. అది ఎం...

ఇల్లు కట్టిచూడు పెళ్లి చేసిచూడు అనేది మన తెలుగు సామెత. మన పూర్వీకులు తాము చేసిన అన్నీ పనుల్లోకెల్లా ఈ పనులు చాలా కష్టమని నిర్ధారించి పెట్టిన సామెత అది.  కింద ఒక పుల్ల పడితే దాన్ని ఇక్కడి నుంచి తీసి అక్కడ కూడా పెట్టలేనంత బద్దకం కలిగిన నేను అవి రెండు ఎలా చేశాను అన్నదే ఈ కథ.  ఫస్ట్ పెళ్లి విషయానికి వద్దాం. ఇప్పుడు అందరి అబ్బాయిల పెళ్లి వయసు 30 అయిపోయింది. 30 కంటే ముందు ఎవ్వరూ పెళ్లి చేసుకోని సమయంలో నేను 25 కే చేసేస్కున్నా. లవ్ మ్యారేజ్ కాబట్టి దానికి కారణాలు బోలెడు. ఒక మెయిన్ రీజన్ మాత్రం నా ఆత్రం. తర్వాత పరిస్థితులు ఎలా ఉంటాయో ఏమో అన్న ఆత్రంతో ఛత్రం గాడు త్వరగా పెళ్లి చేసుకున్నాడు.  నిజానికి, నేను పుట్టినప్పటి నుంచి సినిమాల్లో తప్ప బయట ఒక్క పెళ్లి కూడా చూడలేదు...!!! ఇది నిజం. నిజంగా నిజం. మా బంధువుల్లో కూడా ఎవ్వరి పెళ్లి కూడా నేను అటెండ్ అవ్వలేదు. ఒక కారణం, ఎక్కువ పెళ్ళిళ్ళు రాత్రులు జరిగేవి. సో అసలే ఆరోగ్యం బాలేని నన్ను ఆ చలిలో తీసుకువెల్లేవాళ్లు కాదు మా అమ్మ నాన్న. ఇంకొకటి చదువు కారణం. మామూలుగా బయట జరిగే తంతులన్నీ చాలా ఎక్కువ సేపు జరిగేవి. అలా బయటే 3-4 గంటలు ఉంటే నా టైం వ...

మనిషి సంఘజీవి. సమూహాలలో (Groups) తిరగడం మనిషి లక్షణం. కానీ అంతర్ముఖులు (Introverts) అలా కాదు, ఎవ్వరినీ పెద్దగా కలవరు. సమూహంలో ఉన్నా కూడా ఎవ్వరితో పెద్దగా మాట్లాడరు. చాలా సిగ్గుగా ఉంటారు, రిజర్వుడుగా ఉంటారు. నేను అంత సిగ్గరి కాదు, but రిజర్వుడుగా ఉంటాను.  బహిర్ముఖులు (Extraverts) ఎక్కువ మంది స్నేహితులని సంపాదించుకుంటారు. ఒక సమూహంలో కలిసి తిరుగుతూ, అందరితో ఎక్కువ కమ్యూనికేట్ చేస్తారు. నేను ఎక్కువగా మాట్లాడతాను కానీ ఎక్కువ మంది స్నేహితులు లేరు.  నన్ను నేను Introvert అని చెప్పుకోలేను, Extravert అని కూడా చెప్పుకోలేను. మరి నేనేంటి అనే సందిగ్ధంలో ఎప్పుడూ ఉండేవాడిని. ఒక సమూహంలో ఉండేవాడిని, కానీ ఆ సమూహం చెప్పినట్టు నడిచేవాడిని కాదు. A Rebel without cause అంటారు చూసారా, ఆ టైపు. అందుకే మా APN ఎప్పుడూ నన్ను "వీడు మతానికి ఎదురు. మంచానికి అడ్డం" అంటూ ఆటపట్టించేవాడు.  అలా Introvert కి Extravert కి మధ్యలో ఉండలేక, పెర్మనెంట్ గా Introvert గా ఉండిపోదామని సిద్ధపడ్డా. నిదానంగా సమూహాలకు దూరం అవ్వడం మొదలెట్టా. పొరపాటున ఎప్పుడైనా సమూహాలతో కలిసినా, అందులో ఇమడలేక ఏదో అంతర్యుద్ధం. ఈ అంతర్యుద్ధం నాక...

మనందరం జీవితంలో ఒక్కో సమయంలో ఒక్కో గోల్ కోసం పరిగెడతాం. చిన్నప్పుడు బొమ్మల కోసం, కొంచెం పెద్దయ్యాక సినిమా టికెట్ల కోసం, ఇంకొంచెం పెద్దయ్యాక అమ్మాయిల కోసం, ఒక వయసులో మార్కులు, ఉద్యోగం కోసం. ఆ తర్వాత పెళ్లి, ఇల్లు, పిల్లలు... ఇలా మన గోల్ సమయానికి తగ్గట్టు, మన వయసుకు తగ్గట్టు మారిపోతూ ఉంటుంది.  నాకూ అలానే మారింది. స్కూల్లో ఎప్పుడూ టాప్ ర్యాంక్ అనే గోల్ కోసమే పరిగెట్టా. ఆ సమయంలో ఎక్కడ తినకపోతే, మా వాడు వీక్ అయిపోతాడో అని మా వాళ్ళు తెగ ఫుడ్ పెట్టేవాళ్ళు. నేను తినకపోతే కొట్టేవాళ్ళు కూడానూ 😅. దాంతో 10th అయ్యే సరికి 94% వచ్చింది కానీ 74kgs అయ్యా. కనపడిన వాళ్ళందరూ "బాబూ నువ్వు కొంచెం తగ్గాలమ్మా" అనే వాళ్ళు. నా తోటి వాళ్ళందరూ గేలి చేసేవాళ్ళు. దాంతో చాలా Inferior గా ఫీల్ అయ్యేవాడిని. (ఆ బరువు మీద నేను పడ్డ కష్టాలన్నీ బాధతో, "బరువు" అనే కథానిక పేరుతో, 2009 లో నా డైరీలో రాశా. తర్వాత దాన్ని మా APN పూర్తిగా చదివి, నవ్వుకుని... మా క్లాసుకు అదొక కామెడీ కథ చేసాడులేండి.) ఇక బరువు మీద విరక్తితో నేను కాలేజీకి వచ్చాక పెట్టుకున్న ఫస్ట్ గోల్ - లావు తగ్గడం. అర్జంట్ గా తగ్గిపోవాలి. నేను తిన...

నేను భోజన ప్రియుడిని అని చెప్పక్కర్లేదు, నన్ను చూసిన వాళ్లకి ఇట్టే అర్థం అయిపోతుంది అది. అయితే మాలో ఎందరో భోజన ప్రియులు ఉన్నా నలభీములు మాత్రం ముగ్గురే. 🤪 ఒకటి నేను, నాయుడు (రమేష్ నాయుడు), సుబ్బు (సుబ్బు తోట). ఆ కథ ఏంటంటే... అప్పటికి మేము CSE 4 కి వచ్చి కొన్ని నెలలే అవుతోంది. సుబ్బు, నేను S3 నుంచి వచ్చి ఒకే హాస్టల్ రూంలో పడ్డవాళ్ళం. నాయుడు మాత్రం వేరే రూం. కానీ కలిసి కలవగానే నాయుడు మన మనిషి అనిపించేసాడు. చాలా ఎనర్జీతో ఉండేవాడు. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ, నవ్విస్తూనే ఉండేవాడు.  మా మధ్య చాలా కామన్ పాయింట్స్ ఉండేవి. సినిమాలంటే నాలాగే పిచ్చి. ఇద్దరం కలిసి ఆ రోజుల్లో సినిమా గాసిప్ వెబ్సైట్లు అయిన తుపాకీ, గుల్టీ, గ్రేట్ ఆంధ్రా తెగ చదివేసేవాళ్ళం. సినిమా కబుర్లు చెప్పుకునే వాళ్ళం, అంతే కాదు, కామన్ గా హార్డ్ కోర్ పవన్ కళ్యాణ్ ఫ్యాన్స్ కూడా. ఆ సమయంలో నాయుడికి ఒక ఐడియా వచ్చింది. ఈ మెస్లో ఐటమ్స్ ఏవీ బాగుంటట్లేదు. మనమే స్టవ్ కొనుక్కుని, వండుకుంటే ఎలా ఉంటుంది అన్నాడు. అసలే భోజన ప్రియులం మనం, ఇక ఆగుతామా. సరే అన్నా. కాకపోతే నాకు అస్సలు వండడం రాదు. అదే చెప్పా, మాకు వచ్చు అన్నారు సుబ్బు, నాయుడు.  ఇంకేం, ...

చాలా టీనేజీ ప్రేమలు... గట్టిగా చెప్పాలంటే చాలా ప్రేమలు, లవ్ ఎట్ ఫస్ట్ సైట్ లోనే కలుగుతాయి. ఎందుకంటే చాలామందికి ముఖ్యంగా టీనేజీ పిల్లలకి స్కిన్ లవ్ నుంచే లవ్ స్టార్ట్ అవుతుంది. నాకు మాత్రం అది ఎలా మొదలయ్యిందంటే... అప్పటికి నేను కాలేజీకి వచ్చి 3 నెలలు అవుతుందేమో. కో ఎడ్యుకేషన్ లో అప్పుడే చదవడం మొదలు మనకి. హలో గురూ ప్రేమ కోసమేలో రామ్ చెప్పినట్టు "మనం కొత్తగా ఎక్కడికైనా వెళ్తే, అక్కడ ఫస్ట్ చేసే పని... ఎవరు బాగున్నారా అని వెతుక్కోవడం". నేను బలంగా ఆ పని చేయలేదు కానీ. నాకు కనపడినంతలో అప్పటికి మా క్లాసులో వాళ్ళు నాకు అంతగా ఆనలా. (No offense to them. మన దరిద్రమైన ఫేస్ కంటే వాళ్ళు చాలా బెటరే. కానీ నా ఎదవ expectations అలాంటివి మరి 🙃)  నాతోపాటు 5th క్లాస్ నుంచి కలిసి చదివిన అబ్దుల్ గాడు, నా తర్వాత వారంకి ట్రిపుల్ ఐటీ లో జాయిన్ అయ్యాడు. వాళ్ళ హాస్టల్ రూంకి రెగ్యులర్ గా వెళ్ళేవాడిని. వాడికి నేను మా క్లాసు గురించి చెప్తే... వాడు ఉండి "మా క్లాసులో ఇద్దరు అమ్మాయిలు బాగుంటారు. ఒకరు ఫస్ట్ రోలో కూర్చుంటారు. ఒకరు లాస్ట్ రోలో కూర్చుంటారు" అన్నాడు.  "నాకు నచ్చరేమో ఈ కాలేజీలో అమ్మాయి...

చిన్నప్పుడు నాకు గారెలంటే మహా ఇష్టం. మధ్యతరగతి కుటుంబంలో పుట్టిన మాకు, మా నాన్న వారానికి ఒకసారి బయట నుంచి గారెలు తెచ్చేవాడు. మనిషికి 2 గారెలు వచ్చేవి. ఆ గారెలు పప్పులోకో సాంబారులోకో తినేవాళ్ళం. అన్నం తినడానికి కూర్చోగానే, నేను లటుక్కున గారెల్ని ప్లేట్లో వేసేస్కుని రెండు ముద్దల్లో రెండు గారెల్నీ తినేసేవాడ్ని.  అవి అయిపోగానే, మా నాన్న వైపు బేలగా... "గారెలు అయిపోయాయి నాన్న" అంటూ చూసేవాడిని.  అప్పుడు నాన్న "అందుకే వాటిని ముందే తినేయకూడదు. చివర వరకు ఒక్కో ముద్దలో కొంచెం కొంచెం తినాలి. చివరకు మిగిలితే ఒకేసారి తినేయొచ్చు" అని చెప్పాడు. అప్పటి నుంచి ఏం తిన్నా... స్వీట్లు కానీ బిర్యానీ కానీ, ప్రతీ మంచి ఐటెం చివర వరకు ఉంచుకుని కొసరి తినేవాడిని.                                 ***  అలా భోజన ప్రియుడిని అయిన నేను, ట్రిపుల్ ఐటీకి వచ్చినప్పుడే మొట్ట మొదటిసారి కో ఎడ్యుకేషన్ లో చదవడం మొదలెట్టా. అప్పటి వరకు అమ్మాయిల్ని దూరం నుంచి చూడడమే తప్ప, కనీసం మా బంధువుల్లో కూడా తెలిసిన అమ్మాయిలు ఎవ్వరూ లేరు. అందరూ అబ...

సినిమాలకి పాలిటిక్స్ కి సంబంధం లేదు అని అనుకునే వాళ్ళందరికోసం ఈ థ్రెడ్...  - మనకు సినిమా నుంచి పాలిటిక్స్ కి వెళ్ళిన, ఎన్టీఆర్, చిరంజీవి, పవన్ కల్యాణ్ ఇలా కొందరే తెలుసు. కానీ పాలిటిక్స్ నుంచి సినిమాల్లో కనపడకుండా పనిచేస్తున్న ఎందరో తెలీదు.  - ప్రతి పొలిటీషియన్, తన రాజకీయాల ద్వారా తన స్కాముల ద్వారా వచ్చిన డబ్బును రకరకాల బిజినెస్సుల్లో పెడతారు. ప్రతీ ఇండస్ట్రీలో, ప్రతి మేజర్ కంపెనీలో ఎక్కువ వాటాలు రాజకీయ నాయకుల బినామీ డబ్బే. అలాగే సినిమా ఇండస్ట్రీలో ఉన్న డబ్బు కూడా రాజకీయ నాయకుల బినామీ డబ్బే.  - ఈరోజు మనకు తెలిసింది, బిల్ రాజు కైత్రి మూవీస్ 24 టైల్స్ లాంటి పెద్ద ప్రొడక్షన్ హౌసేస్ వాళ్ళ సొంత డబ్బు ఇచ్చి సినిమాలు నిర్మిస్తాయని. కానీ, వాళ్ళ వెనుక కంటికి కనపడని ఫైనాన్షియర్స్ ఎందరో. ప్రతి ఫైనాన్షియర్ ఏదో ఒక రాజకీయ నాయకుడి బినామీనో స్నేహితుడో. దాహుబలి లాంటి మెగా బడ్జెట్ సినిమా నిర్మించడానికి ఎందరి పోలీషియన్స్ అక్రమ డబ్బు వెళ్ళి ఉంటుందో మనం ఊహించలేం.  - అందుకే సినిమా వాళ్ళంటే రాజకీయ నాయకులకి చులకన. ఒక చిన్న ఎమ్మెల్యే కూడా ఏదో ఒక ప్రొడక్షన్ హౌస్ తో అసోసియేట్ అయ్యి ఉంటాడు. ఈ సి...

జీవితంలో మనం ఆడే ప్రతీ ఆట గెలవాలనే ఆడతాం. ఎందుకంటే ఓటమిని మనం తట్టుకోలేం. గెలిస్తేనే నిలబడతాం అని అనుకుంటాం. కానీ ఓడిపోవడానికే మనం ఆడాల్సి వస్తే... అది 2012-13 సమయం. మా కాలేజీలో కౌంటర్ స్ట్రైక్ మానియా కొనసాగుతున్న రోజులు. ట్రిపుల్ ఐటీ లో కౌంటర్ స్ట్రైక్ తోపులు అంటే మా క్లాసు టీ-4 (CSE-4 ). 2,000 పై చిలుకు స్టూడెంట్స్, 30+ క్లాసులు, 6 బ్రాంచీలు. అందరూ మా క్లాసు ముందు దిగదుడుపే. మావాళ్లపై గెలుస్తామని పందాలు వేస్కుని కూడా ఓడిపోయిన వాళ్ళు బోలెడు.  అలాంటి క్లాసులో కౌంటర్ స్ట్రైక్ చాలా లేటుగా మొదలెట్టా నేను. ఒక కారణం అడిక్ట్ అయిపోతానేమో అన్న భయం. ఇంకొకటి తలనొప్పి. అదేంటో ఏ 3D గేమ్ ఆడినా కాసేపటికి తలనొప్పి వచ్చేది. కానీ మా క్లాసు యొక్క ఫేం చూసి నాక్కూడా నేర్చుకోవాలనిపించింది. చిన్నగా మా రషు గాడి పక్కన చేరి ఆట నేర్చుకోవడం మొదలెట్టా. మొదట్లో DEVIL అనే కౌంటర్ స్ట్రైక్ పేరు పెట్టుకుని ఒక మూలన దాక్కుని కాల్చేవాడిని.  ఆట బాగా వచ్చాక, పేరు ఛత్రపతి గా మార్చుకుని ఆడేవాడిని. ఆ పేరుకి కారణం ఛత్రపతి శివాజీ లాంటి యుద్ధవిద్యలతో నేను కూడా ఆడాలి అని. ఛత్రపతి సినిమా కూడా మన ఫేవరెట్టే అనుకోండి. అంత మం...

అది 2004-05 సమయం.  నేను నా ఏడో తరగతిలో అప్రతిహతంగా చదువుతున్న రోజులు. యూనిట్ టెస్టుల్లో 150 కి 147లు వస్తున్న రోజులు. మా మండలంలో Essay writing పెట్టినా Debates పెట్టినా Quiz competitions పెట్టినా అన్నీ మనమే ఫస్టు. భాష్యం టాలెంట్ టెస్టులో స్టేట్ 4th ర్యాంక్. ఆక్స్ ఫర్డ్ టాలెంట్ టెస్టులో స్టేట్ 6th ర్యాంక్. ఇలా ఎక్కడ ఎగ్జామ్ రాస్తే అక్కడ అన్నీ అవార్డులూ, రివార్డులు మనవే.  ఆ టైంలో నిర్మల్ ప్రవీణ్ అంటే మా స్కూల్ మొత్తానికి ఫేమస్.  నాకు అంతలా పేరు వచ్చినా, అవార్డులు వచ్చినా దాని వెనకాల మా నాన్న కృషి ఎంతో ఉంది. ప్రతి ఎండాకాలంలో ఆ తర్వాతి సంవత్సరంలో ఉన్న సిలబస్ మొత్తం చదివించేవాడు. ప్రతి ఒక్క ప్రశ్న, ప్రతి ఒక్క లెక్క ఆయనే పక్కన కూర్చుని చేయించేవాడు. తప్పు చేస్తే మాత్రం పుచ్చ పగలకొట్టే వాడు. మిగతా విషయాల దగ్గర ఎలా ఉన్నా కూడా చదువు దగ్గర మాత్రం మా నాన్న విపరీతమైన స్ట్రిక్ట్. కోపం వచ్చింది అంటే బెల్టు దెబ్బలు పడాల్సిందే.  అలా ఎన్నో దెబ్బలు తిన్న నేను, ఏడవ తరగతి లో కొంచెం టెంక ముదిరేసరికి "నువ్వు నాకు చదువు చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. నాకు నేను చదువుకుంటా" అన్నా. దానికి మా నాన్న బా...

ఈరోజుల్లో అంటే ప్రేమలు అన్నీ ఇన్ స్టా గ్రాముల్లో, స్నాప్ చాట్స్ లో మొదలవుతున్నాయి. 2010లో ఫేస్ బుక్ ఫేస్ కూడా సరిగ్గా రూపు దిద్దుకోని సమయం అది. గట్టిగా మాట్లాడితే, ఫేస్ బుక్ లో పక్క వాళ్ళ ఛాట్స్ కూడా క్రోమ్ console లో ఏదో కోడ్ రన్ చేస్తే వచ్చేసేది. ఆ సమయంలో ఒక అమ్మాయితో మాట్లాడాలి అంటే కచ్ఛితంగా sms లేదా కాల్ ఒక్కటే మార్గం.  కాలేజీలో అస్సలు ప్రేమించకూడదు అనుకున్న నేను కూడా ప్రేమలో పడ్డాను. అలా ఇలా కాదు పీకల్లోతు ప్రేమలో పడ్డాను. అన్నీ కథల్లాగే నా కథ కూడా వన్ సైడ్ లవ్వుతోనే మొదలయ్యింది. రోజు మెస్ దగ్గర వెయిట్ చేయడం. తర్వాత క్లాసు వరకు ఫ్లాలో అవ్వడం. ఇలా దాదాపు రెండు సంవత్సరాల పాటు చేశాను అంటే, తప్పు నాది కాదు పూరీ జగన్నాథ్ ది.  పోకిరిలో "దేవ దేవ దేవుడా" దేశముదురు లో "నిన్నే నిన్నే"  అనే టీజింగ్ ఫాలోయింగ్ పాటలు పెట్టీ, అప్పుడే టీనేజ్ లో ఉన్న నన్ను పూర్తిగా చెడగొట్టేసాడు. అవి చూసి కమెడియన్ కి ఎక్కువ, కోట శ్రీనివాసరావుకి తక్కువలా ఉండే మనం, హీరో లెవల్లో ఫీల్ అయ్యి ఫాల్లో చేసేయడం.  ఇలా ఫాలోయింగ్ చేసే సమయంలో ఎవరో వచ్చి, తనకి బాగాలేక ఇంటికి వెళ్ళిందట అని చెప్పారు. అప్పుడు వ...